april 2010 Archief - Royal Mission - Woorden, werken, wonderen

In de vorige blog schreven we over onze verschillende ‘vlucht’plannen om naar Nederland te kunnen. Helaas bleken zowel plan A, als plan B en C niet uitvoerbaar wat betekende dat we over moesten stappen naar plan D; weer terug naar het guesthouse. Balen! Na een paar uur midden in de nacht tevergeefs proberen moesten we het uiteindelijk opgeven. De koffers konden we weer van de loopband halen om vervolgens bepakt en bezakt weer terug te sjokken naar de taxi die ons om half 6 ‘s ochtends weer afzette voor ons guesthouse. Tsja, er zijn heel wat ergere dingen, maar op dat moment waren we er echt helemaal klaar mee. We hadden uitgekeken naar het moment om weer naar huis te gaan en als dat opeens wordt uitgesteld is het toch wel even een flinke domper. Daarnaast hadden we geen idee hoe lang het zou gaan duren…

Uiteindelijk konden we gelukkig drie dagen later alsnog vliegen en stapten we woensdagmiddag uit in Parijs waar we door Gerard z’n vader en broertje werden opgehaald, super! Blij om in ieder geval weer in Europa te zijn, maar toen de schuifdeuren naar de buitenwereld open gingen…. brrrr! “Waar zijn we beland… in een koelcel?”

Zowel letterlijk als figuurlijk dus. Nu we hier een week zijn kunnen we zeggen dat we al aardig ge-acclimatiseerd zijn, maar het was toch wel heel erg wennen. Alles wat we eerst als heel normaal beschouwden in Nederland lijkt nu opeens heel erg vreemd. En wat is alles plat, kaal, koud, maar bovenal luxe! We hebben het de eerste dagen maar wat over ons heen laten komen en genieten lekker mee van alle luxe. Een goed bed, warme douche en heerlijk eten…. daar kunnen we nu extra van genieten. Waar we nog het meest van genieten is toch wel het weerzien van vrienden en familie; wat goed om iedereen weer te zien!

…is het tijd (maar ook prioriteit) om uit te rusten. Vakantie vieren, afspreken met familie en vrienden, leuke dingen doen en slapen. Dit gaan we de eerste paar weken doen. Even ons hoofd leeg maken en afstand doen van alles wat ons op dit moment bezig houdt.

Ondanks dat we in Groningen zitten, zijn we toch nog goed bereikbaar

. Gewoon via onze mail, maar ook via onze ‘oude’ mobiele nummers:

Voel je welkom om even langs te waaien in ons prachtige huisje in Lauwersoog, gezellig! Omdat we ook veel onderweg zijn is het handig om van tevoren even te bellen.

Genezen van een beschadigd sleutelbeen (vervolg)

Hoi Martin,

Ik zag op de site dat je onderstaande getuigenis al hebt ontvangen via wake-up veenendaal, maar ik sprak vandaag tijdens de conferentie ´Geboren om te vrij te zijn´ (met Wilkin van de Kamp) iemand, die vertelde dat je het heel fijn zou vinden om nog een e-mail te ontvangen, dus bij deze nogmaals mijn getuigenis.
Daarnaast is het wel heel gaaf om te vertellen dat ik me morgen laat dopen! God is zo hard aan het werk met mij, ik weet dat Hij een plan heeft met mij! De avond dat jij met mij gebeden hebt kwam ik voor de vijfde keer met het idee dat ik vanavond toch echt een keer naar voren zou moeten durven, maar het waarschijnlijk net als de vorige 5 weken weer niet zou doen. Ik ben 27, ik ben 4 jaar getrouwd geweest, nu ruim een jaar gescheiden, heb daarna heel erg veel hele stomme dingen gedaan, maar ook een Alpha-cursus gevolgd. Bekeerd en enthousiast over Gods liefde had ik ook net een korte relatie achter de rug en daarnaast heb ik ook behoorlijk astma.
Het laatste waar ik aan dacht was bidden voor een sleutelbeen! Ik was er al zo aan gewend geraakt dat ik die pijn had! Ik dacht nog: ´Als we dan toch gaan bidden, kan ik nog wel wat ergers bedenken dan dat sleutelbeen!´ Maar God heeft een plan met mij! Hij heeft duidelijk laten zien dat Hij weet wat voor mij het belangrijkste is en ik vertrouw erop dat Hij niet alleen dat bot geneest, maar ook de andere pijn!
Vandaag tijdens die conferentie heb ik ervaren dat God niet alleen de lichamelijke pijn, maar ook de pijn in je ziel wil genezen en daarom neem ik morgen droge kleren mee naar de kerk ´Doorbrekers´ in Barneveld.
Ik wil je bedanken voor je lef om te luisteren naar Gods stem en niet op te geven toen er niemand naar voren kwam tijdens je eerst 4 oproepen voor het sleutelbeen! Ik heb mijn speciale kussen onder mijn matras liggen om het gat op te vullen dat er nu zit, omdat ik altijd op dezelfde manier sliep. Ik gebruik nu de volledige oppervlakte van het matras en een gewoon donskussen, zonder dat ik ergens last van heb! In Veenendaal ben ik nu ´dat meisje van het sleutelbeen!´, wat mij de gelegenheid geeft om er tegen iedereen over te getuigen! Fantastisch toch? Ik zou willen dat de hele wereld het verhaal zou willen horen! Ik vertel het met liefde 100.000 keer!

Een heel hartelijke groet,

A. D.

Straks weer naar Nederland?!?

Vandaag was een dag van (voorlopig?) de laatste keer. Voorlopig met een vraagteken. Waarschijnlijk is het voorlopig omdat de kans toch groot is dat we hier wel terug gaan komen. Om dat zeker te weten gaan we binnenkort eens even uitrusten, bidden en besluiten.

Zoals je al kunt raden gaan we van de bovenstaande dingen niet alles missen. We hebben echt zin in vakantie en het ontmoeten van onze dierbare vrienden en familie.

Voor het echter zover is moeten we nog een hindernis nemen. We gaan vliegen! Nu hebben we dit al vaker gedaan, maar momenteel hangt er een stofwolkje boven Europa. We vliegen via Caïro dus dat gaan we wel halen. Wat er daar gebeurt is nog een verrassing. Enig onderzoek vanavond heeft geleerd dat er nog opties zijn om van Caïro naar Barcelona te vliegen. Al zou het luchtruim boven Amsterdam namelijk maandag weer open gaan, dan nog gaat het eerste vliegtuig van Caïro naar Amsterdam pas op woensdag. En die vlucht zit al zo goed als vol dus zal het nog wel een paar dagen duren…

Boven Barcelona hangt nog geen as en morgenvroeg gelijk na onze aankomst op Caïro gaat er een vlucht naar Barcelona! Daarnaast heb ik een broertje wat erg meedenkend is en die toch al ergens in het zuiden zat. En ach… Barcelona is ook maar 12 uurtjes rijden.

Plan C gaat via Marokko door de woestijn (met de trein) via de straat van Gibraltar naar Zuid Spanje. Daar rijden altijd erg veel vrachtwagens van Heiploeg (uit Zoutkamp wat vlak bij Buitenpost ligt). Dit is wel een beetje erg in de stijl van de cowboys en indianen dus we hopen op plan B!

Meisje van 12 geneest van migraine/darmklachten

We zitten deze weken in een hele serie genezingsdiensten door heel het land. Vorige week waren we in Huizen en gisteren ontvingen we het verslag van een meisje van 12 dat door God is genezen.

Ik had Martin beloofd dat ik hem een mailtje zou sturen over hoe het gaat met mijn hoofd en darmen, – mijn hoofd omdat mijn hoofd en darmen zijn genezen –

Het is nu 6 dagen na de Genezing op de Rotsvast dienst van de V.E.G. in Huizen. Aan het begin van Martin’s preek zei hij: Is hier iemand die veel last van migraine heeft en ook last van de darmen?? Later voegde Martin er nog aan toe dat het een vrouw of een meisje zou zijn. In eerste instantie realiseerde ik me niet echt dat ik het was omdat ik meer aan god dacht dan aan mijn hoofdpijn. Maar bij het lied daarna dacht ik: Hé, Dat meisje wat Martin bedoelt ben ik!

Omdat ik natuurlijk weer een beetje een meisje ben niet echt zo snel gaat staan en zegt dat wil ik wel doen deed ik dat niet, maar gelukkig zei Martin na het lied: ik wil nog even terug komen op dat meisje/vrouw van net met die migraine,, wie denkt dat die diegene is.? Toen stak ik me vinger op en vroeg Martin of ik bij hem wou komen en of hij voor me mocht bidden, ik zei natuurlijk ja!

Martin zei dat god tegen hem zei dat ik heel veel creativiteit in me had en dat ik zal gaan dansen voor God. Dat laatste van het dansen was een 3^e bevestiging want er zijn andere mensen geweest die dat ook over mij hebben uitgesproken!!

Eindresultaat:
Het gaat echt super goed met mijn hoofd. Ik had het niet beter gewild! Met mijn darmen gaat het ook super goed!! Ik kan nu veel lekkerder werken op school,, het ik nu namelijk niet meer zo dat als je aan bezig bent met wiskunde of zo dat je in eens hoofdpijn, of buikpijn, Krijgt!!

Enorme verbetering in schouders

Afgelopen zaterdagavond 3 april was ik samen met mijn zoon in de vrije Evangelische Gemeente in Huizen. Martin voelde dat iemand pijn had in de linker schouder. Hij dacht dat het een vrouw was.

Ik heb sinds maart 1999 fibromyalgie en artrose. Ik heb toen daarvoor 2 weken in het ziekenhuis gelegen. Mijn lieve moeder was 27 november 1998 overleden midden op straat aan een gescheurde aorta in haar hoofd.

Ik ben opgenomen in het ziekenhuis en de arts lachte mij uit in het ziekenhuis, terwijl hij met zeker 10 co-assistenten rond mijn bed stond. Kom eerst maar over het verdriet van je moeder heen er is helemaal niets met je aan de hand hahaha. Ik voelde mij door de grond zakken en heel erg vernederd.

Na heel veel therapie ook in het revalidatie centrum De Trappenberg in Huizen en vele injecties in mijn schouders, zeker per schouder 15 stuks en rechts twee keer geopereerd aan mijn schouder, was ik zaterdag helemaal verbasd en ziels gelukkig dat na het gebed de pijn in mijn schouders bijna verdwenen was.Het was en is een wonder. Ik heb staan huilen. Achteraf schaamde ik mij daar heel erg voor. Het was een genezingsdienst voor jongeren en ik had niet naar voren moeten gaan. Sorry!

Genezen van een beschadigd sleutelbeen

Genezen op 30 maart 2010 tijdens Wonderlijke Dinsdag in Veenendaal!

Gisteravond mocht ik erbij zijn in de Shelter. Het was voor mij zeker een wonderlijke dinsdag! Hieronder mijn getuigenis. Het is misschien een beetje lang, maar ik kan niet echt kiezen wat ik er uit moet schrappen.

Dinsdagavond 30 maart was ik in ‘The Shelter’ om te luisteren naar een bijbelstudie. Ik weet wel dat er na die studies ook altijd voor mensen gebeden wordt, maar ik ben daar niet zo mee opgegroeid en weet nooit zo goed wat ik er mee aan moet. Ik bleef er wel altijd bij om te zien of er toch niet iets gebeurde, waardoor ik met zekerheid kon zeggen dat dat juist wel of juist niet ‘goed’ is. Na een inspirerend verhaal van Martin over het verhaal van de ‘samhartige barmaritaan’ (Redactie: Martin vergiste zich twee keer op die avond) wilde hij met mensen bidden. Al een hele poos wilde ik een keer vragen of er iemand voor mij zou willen bidden. Toch durf ik nooit naar voren te lopen. Iedereen ziet je gaan en straks praat degene die met jou bidt nog zo hard dat iedereen het kan horen, stel je voor! Of als je opeens moet huilen….
Opeens zei Martin dat er iemand was die last had van een sleutelbeen. Hij wees precies de plek aan die hij bedoelde. Niemand reageerde. Weer drong hij aan, niemand reageerde. Een paar keer herhaalde hij zijn verzoek of hij voor genezing mocht bidden voor deze persoon.
Laat die plek nou net de plek zijn waar ik al heel lang pijn aan heb. Het is geen verschrikkelijke pijn, waar niet mee te leven valt, maar ik moet elke morgen als ik wakker word voorzichtig mijn schouder terug duwen op de plek waar hij hoort, omdat het voelt alsof mijn sleutelbeen anders afbreekt….. op de plek die Martin aanwees. Die plek doet dan wel echt pijn, maar in de loop van de dag wordt het steeds soepeler en aan het einde van de dag voelt het alleen nog als spierpijn, wanneer ik mijn schouder ronddraai.
“Ik ga echt niet naar voren”, dacht ik nog. “Mooi, dat ik hier op mijn plek blijf zitten”. Gelukkig liep er iemand anders naar voren. Die had vast ook last zijn sleutelbeen dacht ik nog. Hij wees een plek aan in zijn nek en schouder, maar Martin was er echt van overtuigd dat hij ‘een sleutelbeen moest hebben’. Uiteindelijk dacht ik: “Nou ja, misschien is dit dan Gods manier om mij nadrukkelijk te roepen om dan toch maar een keer naar voren te durven”. Met lood in mijn schoenen en heel verbaasd liep ik naar voren. Ik vond het ook een beetje vreemd. Dat sleutelbeen is nou niet direct iets waar ik zelf in eerste instantie voor zou bidden. Ik heb ook verdrietige dingen meegemaakt, waar ik erg mee zit en ik heb astma en ik ken andere mensen voor wie ik zou willen bidden…. Excuses en uitlvuchten genoeg, maar toch liep ik daar.
Iedereen deed mee met het gebed en ik weet dat God mensen kán genezen! Ik weet dat ik het alleen maar hoef te ontvangen. Tijdens dit gebed gebeurde het wonder!
Het voelde alsof warm water door mijn schouder stroomde en de pijn daarbij meenam. Na het gebed bewoog ik mijn schouder, maar ik wist het al. Ik voelde geen enkele pijn meer. Ik kon het haast niet geloven. Gebeurde dit nou echt? Was het echt gebeurd? Thuis gekomen besloot ik mijn speciale hoofdkussen aan de kant te leggen en te slapen op een gewoon hoofdkussen om te checken of het wel echt gebeurd was (ja, ongelovige Thomas ja). Vanmorgen werd ik wakker en toen ik mijn ogen open deed voelde ik meteen dat God mijn sleutelbeen écht heeft genezen. God geneest! Zelfs vandaag nog! Zelfs mij!
God heeft mij en de andere mensen die er deze avond bij waren laten zien hoe groot Hij is. Maar ik denk dat God mij ook wilde zeggen dat ik geduldig moet zijn. Hij heeft mijn pijn weggehaald, terwijl ik zelf eigenlijk heel andere dingen in mijn gedachten had om voor te bidden. Ik denk dat God wil zeggen dat ik al mijn verdriet en pijn en moeilijkheden bij Hem neer mag leggen en er dan op mag vertrouwen dat er op Zijn tijd (wanneer ik het niet verwacht) een oplossing voor zal komen. Hij vergeet het niet, Hij doet het op Zijn tijd! Wat een geweldige God hebben wij!

Een heel hartelijke groet,

A.D.

WordPress website door Pronamic

Royal Mission – Woorden, werken, wonderen

Archive for april, 2010

Plan D